คล้ายการล่วงผ่านงานฉลอง
แก้วรินกล่าวร้องจนใกล้รุ่ง
ใครพร่ำคำเพ้อมาเปรอปรุง
คละคลุ้งคลี่คลายในสายควัน

เห็นแต่เริ่ม…
โลกจะไม่เหมือนเดิมให้ยึดมั่น
อาจเป็นการรอคอยร้อยคืนวัน
หรือพริบตาภาพฝันอันตรธาน

ในงานฉลอง, วันเวลา
ดื่มรินยิ้มร่าเพียงหน้าม่าน
สิ่งที่พอเก็บกลืนไว้ชั่วกาล
คือทุกวันเมื่อวานที่ผ่านไป

คล้ายการล่วงผ่านงานฉลอง
ไม่มีใครเจ้าของไร้เงื่อนไข
สิ่งที่พอจดจำไว้ปลอบใจ
เราไม่ได้สูญเสียอะไรเลย

ศราทร
มติชนสุดสัปดาห์, มีนาคม 2554

และแล้วคืนหนึ่ง
พระจันทร์เหลวไหล
โคจรผ่านหน้าต่างที่ตั้งตารอ
ไม่เคยท้อ…เคลื่อนหนีไปไหน

คืนเดียวกันพระจันทร์สุขใจ
จากฟ้าแสนไกล
ใครเคยเลี่ยงหลบยอมพบหน้า

 มติชนสุดสัปดาห์, 29 ตุลาคม 2553

ชนิด สายประดิษฐ์ (2456-2553)

ชนิด สายประดิษฐ์ เกิดวันที่ 15 มกราคม พ.ศ.2456 เป็นนักเขียน นักแปล เจ้าของนามปากกา จูเลียต และเป็นภรรยาของ กุหลาบ สายประดิษฐ์ ได้รับการเชิดชูเกียรติ รางวัลนราธิป ประจำปี พ.ศ.2544

เดิมชื่อ ชนิด ปริญชาญกล เกิดที่ย่านรองเมือง เป็นบุตรคนโตในจำนวน 6 คน ของขุนชาญรถกล กับนางเขียว ปริญชาญกล จบการศึกษาจากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ.2477 ได้พบกับ กุหลาบ สายประดิษฐ์ เมื่อ พ.ศ.2475 และแต่งงานกันเมื่อ พ.ศ.2478 หลังจบการศึกษาได้ไปเป็นครูสอนหนังสือที่โรงเรียนฝึกหัดครูเพชรบุรีวิทยาลงกรณ์ ต่อมาย้ายไปสอนที่วิทยาลัยครูสวนสุนันทา ขณะเดียวกันก็ศึกษาต่อกฎหมายที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

เริ่มงานแปลหนังสือตั้งแต่สมัยเรียนที่คณะอักษรศาสตร์ ตีพิมพ์ใน “ประชาชาติ รายสัปดาห์ิ” เรื่องแรกคือเรื่อง “ความรักของ เจน แอร์” ใช้นามปากกาว่า “จูเลียต” ซึ่งตั้งให้โดย กุหลาบ สายประดิษฐ์

ชนิด สายประดิษฐ์ มีบุตรกับ กุหลาบ สายประดิษฐ์ 2 คน คือ แพทย์หญิงสุรภิน สายประดิษฐ์ (แอ๊ว) และ สุรพันธ์ สายประดิษฐ์ (อี๊ด) เดินทางไปใช้ชีวิตร่วมกับกุหลาบ สายประดิษฐ์ ขณะลี้ภัยอยู่ที่ประเทศจีน ตั้งแต่ พ.ศ.2505 เป็นเวลา 12 ปี จนกระทั่งกุหลาบ สายประดิษฐ์ เสียชีวิตในเดือนมิถุนายน พ.ศ.2517

เวลา 13.48 น. วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ.2553 ชนิด สายประดิษฐ์ จากไปด้วยโรคมะเร็งลำไส้ สิริอายุรวม 97 ปี

หนังสืองานแปลส่วนหนึ่งในนามปากกา “จูเลียต”

1.สาวทรงเสน่ห์ (Pride and Prejudice) ของ เจน ออสเตน (พ.ศ.2493)
2.นิยายของนักเขียนเอกเเห่งโลก (ร่วมแปลกับ “ศรีบูรพา” พ.ศ.2497)
3.ชีวิตสอนอะไรเเก่สตรีโซชลิสต์อังกฤษ (ร่วมแปลกับ กุหลาบ สายประดิษฐ์ พ.ศ.2497)
4.ความรักของเยนแอร์ (Jane Eyre) ของ ชาร์ล็อตต์ บรอนเต
5.เทสส์ผู้บริสุทธิ์ (Tess of the Durber Villes) ของ โทมัส ฮาร์ดี้ (พ.ศ.2500)
6.เหยื่ออธรรม (Les Miserables) ของ วิคเตอร์ ฮูโก (พ.ศ.2504)

เกร็ดงานเขียน

1.ในหนังสือ “ข้างหลังภาพ” ของศรีบูรพา ฉบับพิมพ์ครั้งแรก พ.ศ.2481 มีงานเขียนเรื่อง “ขวัญใจของแม่” โดย จูเลียต อยู่ด้านหลัง
2.ชนิด สายประดิษฐ์ บันทึกความทรงจำถึงศรีบูรพา ลงใน โลกหนังสือ ปีที่ 2 ฉบับที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ.2521

เหยื่ออธรรม คราวทยอยตีพิมพ์ใน “ชาวกรุง”
(ชาวกรุง กุมภาพันธ์ พ.ศ.2502)

เลื่อนลอย..เลื่อนลอย..
สุขที่ขอรอคอยอยู่แห่งไหน
ในหมอกควันจางกลางเชื้อไฟ?
เพียงเริ่มต้นใหม่ในมืดมน?

หรือล่องลอยในรอยยิ้ม
พิมพ์ด้วยเลือดนองท้องถนน?
ในวันที่ไม่มีฝูงชน
อยู่บนหนทางขวางสายตา?

ในความแตกต่างไม่แตกต่าง?
แข่งขันกันสร้างเป็นฉากหน้า
ตราบเมื่อสายลมยังโชยมา
ถึงแม้ท้องฟ้าถูกคุกคาม?

ขอคืนความสุข..แค่ความสุข?
ซุกในหัวใจไร้คำถาม
เท่านี้ก็พอต่อโมงยาม
ฝันหวานลอยข้ามความเป็นจริง

ศราทร
29.5.53

ลิบฝั่งตะวันออกบอกข่าว
วันที่รอยเท้าใครล่าถอย
พร้อมคำอำลาอันเลื่อนลอย
เมฆโปรยฝนปรอยลอยผ่านไป

ศราทร

ไม่ใคร่ได้ยินกระไรนัก
ภายในที่พักริมทางผ่าน
เรื่องราวรกเรื้อจากเมื่อวาน
ถึงคราวหักรานไร้ร่องรอย

อดีตเคยดื่มวักจะพักวาง
บางอย่างเหลือคงลงค่อยค่อย
เนิ่นนานเท่าไรที่ใจลอย
กี่การรอคอยไม่คืนมา

ภายในที่พัก
สักครั้งความเงียบมาเทียบท่า
ขณะโลกเคลื่อนไหวในเวลา
หลับตาคุดคู้อยู่ภายใน

ศราทร

มีอยู่โดยไม่มีอยู่
หากรู้อยู่ตรงนั้นให้หวั่นไหว
อยู่เมื่อเว้นช่องว่างห่างไกล
ใกล้..กลับหายไปไร้ร่องรอย

ศราทร

เก็บความห่างไกลไว้ใกล้มือ
ยึดถือระยะทางอย่างเหมาะสม
ไกลจากความจริงที่ฝังจม
สัมพันธภาพบาดคมเคยฝังใจ

ศราทร

ว่างเปล่าเหมือนเคยว่างเปล่า
เท่าที่ความทรงจำรำลึกได้
คล้ายปราสาทภาพฝันบนผืนทราย
หลังการสลายของสายลม

ศราทร

รุ่มร้อน เร่าร้อน
มีนาฯ มหานครอ่อนไหว
ริมฝั่งเจ้าพระยาสายใย
ร้อนรนกระไรไม่แรมรา

ใช่เพียงพยับแดดแผดผ่าว
ระยับคลื่นพริบพราวรำพันว่า
ทุกข์ร้อนทุรนในอุรา
มหานครจึงคร่ำครวญ

ครวญจากสองฝั่งฟาก
ครวญจากใจช้ำกำสรวล
เมื่อต่างช่วงชิงเชิญชวน
ยากบรรจบทบทวนมาร่วมทาง

เจ้าพระยาสายใยไหลริน
ก่อนมหานครินทร์ก่อร่าง
แม้ร้อนรุ่มสุมไฟไม่เจือจาง
บาดหมางมีนาคมคงคลี่คลาย

ศราทร